دوشنبه, 10 خرداد 1395 16:45

استراتژی‌های فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات برای توسعه

به موازات استفاده از فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات در تمامی ابعاد حيات بشری، جهان به‌سرعت در حال تبديل به يک جامعه اطلاعاتی است. امروزه امکان دست‌یابی به اينترنت و استفاده از منابع اطلاعاتی در تمامی جوامع بشری روندی تصاعدی را طی می‌نمايد و جوامع مختلف هر يک با توجه به زیرساخت‌های متعدد ايجاد شده از مزايای فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات، استفاده می‌نمايند.

ايجاد زیرساخت‌های ارتباطی، قانونی و تربيت نيروی کار آشنا با فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات، نمونه‌هايی از تلاش انجام شده در اين خصوص است. رشد شکاف ديجيتالی بين کشورهای توسعه‌يافته و در حال توسعه، جوامع شهری و روستایی، شهروندان ماهر و آموزش‌ديده و فاقد مهارت، جای هیچ‌گونه شک و ترديدی در رابطه با تدوين استراتژی‌ها و تبعيت از سياست‌ها و رويکردهای مناسب برای نيل به يک جامعه مدرن اطلاعاتی را باقی نگذاشته است. تمامی کارشناسان و سیاست‌گذاران کشورهای متفاوت به اين موضوع اذعان نموده‌اند که فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات دارای پتانسيل لازم برای توسعه در تمامی ابعاد اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سياسی است. در اين راستا اکثر کشورها، استراتژی‌های خاصی را به‌منظور توسعه فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات، تدوين نموده‌اند.
عناصر کليدی به‌منظور تدوين استراتژی توسعه فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات:
1. ايجاد يک مدل (چارچوب) برای استراتژی ملی توسعه فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات
2. ايجاد آگاهی لازم در سطوح متفاوت جامعه در خصوص پتانسيل‌ها و مزايای متعدد فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات
3. ايجاد و توسعه زير ساخت مخابراتی (بدون وجود يک زيرساخت ارتباطی مناسب، امکان استفاده اندکی از دستاوردهای فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات وجود خواهد داشت)
4. امکان دست‌یابی عموم شهروندان جامعه به زيرساخت ارتباطی و استفاده از مزايای فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات
5. توسعه منابع انسانی (بدون وجود افراد آموزش‌ديده و ماهر، امکان استفاده از فرصت‌ها و مزايای ارائه شده توسط فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات، وجود نخواهد داشت)
6. ايجاد و توسعه زيرساخت قانونی (بدون وجود مجموعه قوانين مشخص، امکان استفاده از فرصت‌ها و مزايای ارائه شده توسط فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات نظير تجارت الکترونيکی، وجود نخواهد داشت)
7. ايجاد و توسعه محيط مناسبی برای فعالیت‌های تجاری و اقتصادی (سرمايه‌گذاری تجاری، ايجاد استانداردهای فنی، پرداخت الکترونيکی)
8. ايجاد و توسعه محتوا متناسب با زبان ملی هر کشور
9. ايجاد، توسعه و حمايت از صنايع مرتبط با فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات (امکانات سخت‌افزاری، نرم‌افزاری، شبکه، مخابراتی)
10. مونيتورينگ و سنجش مستمر ميزان استفاده از فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات به‌منظور ارزيابی موفقيت استراتژی‌ها و سیاست‌های تعيين شد.
در انتهای این بخش مختصراً نگاهی به دسته‌بندی دکتر علی‌اکبر فرهنگی از اطلاعات می‌پردازیم: دكتر فرهنگي انبوه توليدات و اطلاعات را در 5 بخش تقسیم‌بندی کرده است: كه این تولیدات و اطلاعات همراه با جامعه فراصنعتي يا پسامدرن شروع به شكل‌گيري كرده است، و مددكار زندگي انسان شده است:
1 - فناوري: با به‌كارگيري انـــواع و اقسام رایانه‌ها، اين وسيله مؤثر را با ظرفیت‌های بالا به‌كار می‌بندیم.
2 - اقتصادي: امروزه اقتصادهايي توانمندترند که اطلاعات و دانش بيشتري در اختیار دارند. كشورهاي پيشرفته روز به روز ميزان صادرات خود را از نظر وزن و حجم كاهش و از نظر قيمت افزايش می‌دهند.
3 - شغلي: به تدريج كارگرها تبديل به (KNOWLEDGE WORKER) می‌شوند. كساني كه داراي دانش بالايي هستند و از طریق دانش خودشان اقتصاد را می‌گردانند.
با ورود هر تكنولوژي جديد، نوعي بيكاري تكنولوژيك به‌وجود می‌آید كه مقطعي است و تا زماني ادامه می‌یابد كه نقل و انتقالات شغل انجـــام می‌پذیرد. يعني به تدريج كارگران بخش‌های صنعتي و غيرصنعتي به حاشيه رانده می‌شوند مگر آن‌که خودشان را با شرايط موجود وفق دهند و به (KNOWLEDGE WORKER) تبديل شوند.
4 - مكاني: شهرهاي الكترونيك شكل می‌گیرد و با نوعي جابه‌جايي تمركز و قدرت مواجه خواهيم بود يا هستيم.
5 - فرهنگي: فرهنگ‌های سنتي و صنعتي به‌تدريج جاي خودشان را به فرهنگ‌های پست‌مدرن يا فرانوگرا خواهند داد.
«کتاب مدیریت نوین صفحه 89»

نظر دادن

ارسال نظر